مرا به زلالی ات تبعید کن

در سکوت ژرفایت

به تماشای عبور ماهیانت بنشان

که اگر دوزخ را چون تو چشمه ای بودی

- پس از هزار سراب -

جهان تا روز رستخیز

سرخوش به عبودت شیطان

در شعله ی شعف خویش می سوخت

بر کنگره های آجری رد سپیدی ننشسته است

تا رستاخیز ناگهانی کلاع ها در حیاط خلوت دودکش

بهت چشم انداز خاکستری شهر را معنا کند.

اما عشق من

فصل دیگریست

که بر شعرهایمان برف خواهد نشاند

زیباییش را دریاب

نزدیک ترم بیا و در آغوشم بگیر

تا در این سرما

بلور تماسمان ابدی شود

سرزمین پریان است ارتفاعات تنت

سرشار از افسانه هایی

که با هر نگاه تو آغاز می شود

و فرجام رؤیایی شان

در میان قوس های اندامت

با غروبی خوشرنگ در می آمیزد